تبليغاتX
 قصه همیشه تکرار هجرت و هجرت و هجرت .....
 

از زبان تمامی آنان که در ارزوی بودن پدر بزرگ شدند اما... وتقدیم به انانی که خوب معنای مردانگی را فهم

 

 

   نگاه به دستهای بابا مرهم جون من می شه         

   دارم نگاهش می کنم آتیش به جونم همیشه

 

  صدا و حرفای بابا بوی غریبی رو میده           

 پلاک و پرچمش به من حس عجیبی رو میده

 

  صدای سرفه های اون یه افتخاره واسه من           

  نگاه به چشم مصنوعیش غرور میاره واسه من

 

  تسبیح جانماز اون همیشه بیاد جبهه هاست            

 نگاه بی زبون اون فقط بیاد کربلاست

 

  بابای خوب رزمی کار می فته  هی بیاد جنگ      

  به یاد توپ و ترکش وبه یاد سنگر و تفنگ

 

  چقدر تو حس میره بابا،دوباره مثل اون روزا        

 چه واقعی می شه براش تصویر جنگ توکربلا

 

  دوستاش و بازمی بینه که همه به یک طرف میرن  

 برای رفتن به بهشت یکی یکی تو صف میرن

 

نوبتی هم با شه ولی نو بت اون نمی رسه

سوال بی جواب شده چرا به اون که می رسه ....؟

 

 و بعد با حسرت زیاد ، یاد خودش می افته که      

   قسمت نشد شهید بشه دلش می شه هزار تیکه

 

  بابای شیمیایی مون دوباره اکسیژن می خواد          

تنگه نفس های بابا مثل دلش خیلی زیاد

 

  مامان نگاهش می کنه ، با بغض والتماس میگه     

  نگاه کنید شهید شده ، نفس نمی کشه دیگه

 

  رفته به آسمون دیگه _ اکسیژن می خواد چیکار  

   هوای عاشقی داره _ اونم توی این روزگار

 

پدرم روزت مبارک این روز به حق که شایسته ی تمامی نفس های به شماره افتاده ی توست و تاول هایی که نمی دانم تا کی باید روی پوست تو به یادگار بماند

یادگاری از هشت سال استقامت و مردانگی

پدرم تمامی عمر روز تو و تمام همسنگران توست چه انان که رفتند و چه انان که ماندند اما فراموششان نشد...

 مدد زغیر تو ننگ است

یا علی مددی

 


 

نوشته شده توسط الهه در پنجشنبه بیستم تیر 1387 ساعت 18:36 موضوع | لینک ثابت

مریم نسیمی

 

در میان پلک زدن شعله ها

کشاکش هوسی سخت

در انتهای دست پاچگی

تلقین اندیشه آلوده

در تمام رگهای بر جسته ی عشق

ناگزیری !!!!!

چون زمزمه هاست

این طبیعت هوس عشق است

چون خوکی که بی گناه نجس است


 

نوشته شده توسط در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387 ساعت 21:34 موضوع | لینک ثابت

فرشته نظری

 

باد خاکستر پو سیده ی من را

در نفس پنجره ها با خود برد

یک سبد حسرت و تنهایی و غم

ومن اکنون آغشته به آغوش پر از خالی تو

بر فرارت ساعت ها می شکنم می سوزم

باز هم هق هق تاریک صدا

بازهم پنجره بسته ی یک عمر دعا

که نشد باز به روی من و اندیشه تو

باز هم نفس آخر تنهایی من

که خدا فرشته ام

در صدای پر خفاش شب ثانیه ها پرپر شد

                                         


 

نوشته شده توسط در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387 ساعت 21:34 موضوع | لینک ثابت

خدیجه غفاری

 

شعرو موسیقی بود

پنجره باز شد و

پرده ها می خواندند

از همان پنجره او را دیدم

که نگاهم می کرد

مثل ابراهیمی

همه بت های دلم ویران شد

و در آنجا ابلیسی

پای هر لحظه تپش های زمان می چرخید

باز نگذاشت به من گوید که

که مرا دوست دارد یا نه

پرده پرده دل من در گناهان نگاهم می سوخت

شعله هایش را من

مثل گل می چیدم

همچنان می چرخید

فکر در من در او

همچنان می چرخید

پای هر لحظه تپش های زمان آن ابلیس

تا که بر داشتم از روی زمین سنگی را

حس تلخی دارم

پنجره بی پرده

چه به من می گوید

خبری نیست از او

خبری نیست از او

و نه حتی ابلیس

همچنان در نوسان

                  مانده ام سنگ بدست

                       


 

نوشته شده توسط در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387 ساعت 21:34 موضوع | لینک ثابت

کارنامه فعلیت ها

از ماه فروردین خبر آورده بودند                                  با قشقرق با شور و شر آورده بودند

با جیغ جیغ و جیک جیک دسته جمعی                             گنجشک ها انگار سر آورده بودند

تا شب از این شاخه به آن شاخه پریدند                              از شادی آنها بال در آورده بودند

 

صبحی پدر جان رفته بودند و یک عده                             از دور میدان کارگر آورده بودند

و کار گر ها طبق دستور پدر جان                                 همراه خود اره – تبر آورده بودند

تا ظهر خیلی از درختان رابریدند                                  گنجشک ها هم آه بر آورده بودند

از ترس حتی جکشان هم در نیامد                                اما مرا هم زیر پر آورده بودند

پشت درختان گریه کردم کارگرها                              با خود مرا پیش پدر آورده بودند

و او تعجب کرد :یک گنجشک بودم                                وقتی مرا نزدیکتر آورده بودند

 

از خانه می رفتم که دیگر بر نگردم                             و هی مرا ازدور و بر آورده بودند

یکروز من را در بیابان ها ی اطراف                         در شکل یک شانه به سر آورده بودند

فردا شبیه بلبل سر گشته ای که                               با زحمت از کوه و کمر آورده بودند

 

یکذره در شیشه هوا آورده بودند                             سو غاتی از یک روستا آورده بودند

اقوام دور مادری در بقچه شان از                            برگ درختان چند تا آورده بودند

وقتی که بر گشتند ده همراه آنها                             هی رفته بودم هی مرا آورده بودند

جای درختان سبز کم کم برجها را                             مردم به اصل ماجرا آورده بودند

کم کم فراموشی گرفتم فکر کردم                            در اصل من را برده یا آورده بودند

اول مرا از باغ بیرون کرده بودند                         و بعد در این برجها آورده بودند

در برج ها ، بهتر بگویم در قفس ها                        حیف از کجا من را کجا آورده بودند