چقدر گاهی اوقات آدم فکر می کند ظالم است ... بعد شروع می کند از ظلم های خودش به خودش می شمرد تا ظلم های خودش به بقیه ... گاهی اوقات همه وجود آدم می شود حس خسران ... حس مشتی کار روی زمین مانده و انسان خود نساخته ای که به هیچ دردی نمیخورد ... گاهی اوقات احساس جراحت روح، تمام سلول های دلت را به درد می آورد که هی فلانی تو مرده ای بدون غسل و کفن  ... و هی شروع میکنی به فاتحه خواندن ... و اینبار با التماس و اضطرار می گویی " اهدنا صراط المستقیم " و بعد تاکید می کنی   " صِرَاطَ الَّذِينَ أَنعَمتَ عَلَيهِمْ غَيرِ المَغضُوبِ عَلَيهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ...."

و حالا ضجه می زنی که من هیچ کاری از دست خودم برای خودم بر نمی آید ... فکری به حالم کن ...

" لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین ...."

درد نوشت ایام : بد ترین حال عالم زمانی است که به هر کس می رسی حلالیت کربلا می طلبد و زائر کوی حسین است !!! 

نظاره رخ شیرین به خسروان دادند 

مرا نصیب همین بس که کوهکن باشم ...


پی نوشت 1: فکر کن بعد ما می خواهیم به تولید علوم انسانی اسلامی کمک کنیم  !!!

شیخ محمد بهاری فرموده است : روزی در صفه حجره برای طبخ ناهار برنج پاک می کردم .در بین، متذکر وحدانیت باری تعالی شدم، نا گهان استاد برای من وحدت عددی را توضیح داد. برخاستم و از استاد پرسیدم که چگونه بر اسرار من آگاه شدید، فرمود خداوند قلب مومن را آیینه جهان نما قرار داده . اکنون نیاز تو در قلب من منعکس شد ...

پی نوشت 2: امام سجاد از خدا می خواهند که کارشان جهت دار باشد ... اگر کار ادم جهت دار باشد خسته نمی شود ... اگر استراحت کند در راستای کارش است اگر بیخوابی هم بکشد در راستای وظیفه است ... نکته اش این است که گاهی اوقات خودمان سر خود می خواهیم جهت دار کنیم کارهایمان را ... همان حس خدا پنداری قوی ما و البته بیشتر بنده ... بعد آخرش ما میمانیم و یک مشت صراط خود ساخته و کارهای روی زمین مانده و توهم دردمندی و ظهوری که نزدیک است  ....!!! 

پی نوشت 3: اصلا فکر کردن به اینکه بر عمه سادات چه گذشته است تا اربعین آدم را متحیر می کند ....

هرکس گذری هم رد شد لطفا برای قلب ما فاتحه بخواند ...